Philippa – nu Pippa

Philippa

’s-Gravendeel, 27-9-2016

Update Philippa (Pippa)

Morgen is het een jaar geleden dat we onze Pippa in huis kregen. Spannend, voor ons en voor haar! Als ik nu de foto’s bekijk van de eerste dagen, zie je de spanning in haar blik. Maar goed, dat duurde niet zo heel lang.

Zoals haar opvanggezin al verwachtte, werd ze een soort schaduw van me. Heel gezellig, maar soms trek ik toch even een deur dicht als ze elke stap die ik zet, volgt. Dat vindt ze ook prima hoor, gaat ze gewoon voor de deur liggen wachten, slapen…

We waren ook erg benieuwd, of ze alleen zou kunnen zijn. Dat was ze namelijk niet zo gewend. Dan bedoel ik helemaal alleen, zonder hondenmaatje ook. Nou, met wat opbouwen is dat prima gelukt. Overdag dan. Inmiddels laat ik haar rustig een paar uurtjes alleen, soms in de bench, meestal gewoon los in de keuken. Kan ze weer eens op de bank… ’s Nachts is een ander verhaal, het is niet gelukt haar in een afgesloten ruimte alleen te laten slapen. Uiteindelijk is haar plek nu achter ons bed, en daar ligt ze tot we ’s morgens vinden dat het tijd is om op te staan.

Wat me wel opviel tijdens de wandelingen, was het slepen met haar linker achterpoot. Niet heel de tijd, niet altijd, maar het viel wel op. Verder was er niets aan haar te merken van pijn of zo. Wel dat ze snel gaat liggen als ik even sta te praten. Of tijdens de cursus, als ze moest zitten of zo. Onze eigen dierenarts kon niet veel ontdekken, behalve dat ze wat verzet gaf bij de onderzoeken, wat op pijn zou kunnen wijzen. En de trimster had al gemerkt dat ze aan haar staart niet veel kon hebben. Ik was bang dat ze slechte heupen zou hebben, en om daar achter te komen was er een foto nodig. Al met al, in overleg met Jeanneke, ben ik met haar naar Berkel-Enschot gegaan, waar ze ontdekten dat haar heiligbeen een afwijkende stand had en in haar wervelkanaal ‘prikte’. Eind juni is ze geopereerd, en na een revalidatieperiode is ze weer aardig hersteld. We maken onze kilometers weer, inmiddels kan ze zonder veel moeite 5 km in één keer lopen. Wel laat ik haar nog een poos rusten in de bench na een stevige wandeling.

pippa1Verder is Pippa een rustig hondje. Soms wil ze spelen, en dan kan ze ook best fel zijn, en waarbij het me opvalt dat ze zich bij de kinderen rustiger opstelt dan bij mij. Pippa geniet enorm van autorijden, dat komt vast omdat daar meestal een bezoek aan bos of soms strand aan vastzit. Want dat vindt ze echt heerlijk! Ze kan heel goed los, blijf netjes in de buurt. Andere honden worden enthousiast begroet, en net zo makkelijk weer alleen gelaten. Ze discrimineert wel een beetje, ze heeft een duidelijke voorkeur voor herdershonden en collie-achtigen. Maar ook een chihuahua-pup kan op een rustige benadering rekenen. Haar grote vrienden zijn twee witte herdershonden, één bij ons op het dorp, de ander is van mijn zus.

Pippa heeft met de pups meegelopen in de gehoorzaamheidstraining. Meestal was ze het modelletje van de klas, en liep ze netjes mee en voerde de opdrachten keurig uit. Maar soms had ze gewoon even geen zin, en moest het verzoek herhaald worden…. Het had me leuk geleken om behendigheid met haar te gaan doen, ze kan heel goed springen, maar met de operatie nog vers in het geheugen laat ik dat even rusten. Wel is ze een slim hondje, dat het leuk vindt om bijv. puzzeltjes met voer te doen. Correcties moeten heel voorzichtig gedaan worden, als je haar te streng aanspreekt blokkeert ze en weet ze niet meer wat ze moet doen.

Pippa schrikt snel van een boos iemand. Als één van de kinderen even een boze bui heeft, trekt ze zich het liefst terug. Als ze daarna geroepen wordt, komt ze wel weer, en wil ze graag weten of het weer over is. In het begin was ze ook bang als iemand met een stok liep, dan kroop ze helemaal weg.

Dat is gelukkig een stuk minder nu. Vuurwerk en onweer zijn wel zaken die haar wat stress opleveren.

We zijn ontzettend blij met Pippa en we hopen dat we nog heel lang voor haar mogen zorgen!

 

Hartelijke groet,

Fam. De Jong

pippa2

Share →