Pincho
pinchospanje

Het verhaal van Pincho……

Ik zat al een tijdje bij mijn opvanggezin, waar het heel leuk was, met veel hondjes en poezen en zelfs losvliegende vogeltjes, maar op 24 november was het zover! Er zouden mensen naar mij komen kijken bij wie ik misschien wel voor altijd zou kunnen gaan wonen!

Ze leken mij heel geschikt. Het waren een meneer en een mevrouw en twee meisjes. Ik dacht meteen ‘Yes’, of eigenlijk ‘Si’, want ik ben natuurlijk wel een Spaanse jongen.. ‘Bij hun zou ik wel willen wonen’. Ik liet mij dus vanzelfsprekend van mijn beste kant zien en sloofde me flink uit. Ik sprong gelijk bij iedereen op schoot en likte hen aan het gezicht, zodat ze konden zien wat voor een lieverd en echte Spaanse hartenbreker ik ben. En natuurlijk liet ik ook al mijn trucjes zien, ik kan namelijk apporteren als de beste… Ik merkte dat ze me een heel leuk ventje vonden, maar ja hoe kan het ook anders met mijn uitstraling en charme …

pinchosenl01

Ik moest nog eventjes afwachten … en ja hoor, mijn inspanningen werden beloond! De volgende dag  kwamen ze me halen. Ik was geadopteerd! Ze konden gelijk zien dat ik het heerlijk vind om autoritjes te maken.

Eenmaal thuisgekomen zag ik tot mijn grote vreugde dat er twee poezen wonen. Ik daagde ze meteen uit voor een leuk spelletje en blafte leuk tegen ze, zodat ze wel met me zouden gaan spelen. Nou, dat liep een beetje anders…

Het zijn nogal arrogante types. Ze zetten steeds zo’n vreemde hoge rug op, en hun staarten worden dan wel drie keer zo dik….Eentje waagt het zelfs om mij soms een flinke tik op mijn neus te geven. Nou, dan niet hoor.. even goeie vrienden. Sinds ik hier woon, wonen de poezen meestal boven en heel soms komen ze even aan me snuffelen. Ik heb nu geleerd dat ik ze moet laten gaan. Ik heb me er bij neergelegd dat ik maar beter met mijn baasjes kan spelen. Nou… en daar nemen ze flink de tijd voor!

Ik ga vaak naar buiten voor lange wandelingen. Het is daar een heel mooi natuurgebied met veel grasvelden, bos en heel veel water. Ik ben erachter gekomen dat ik het heel erg leuk vind om te zwemmen, toen ik een balletje achterna dook dat per ongeluk in het water belandde.. Ik dacht gelijk ‘dat ga ik vaker doen’.

pinchosenl02 pinchosenl03

Het is hier een stuk kouder dan in Spanje, maar daar heb ik totaal geen last van. Door weer en wind lopen ze met me over de dijk. Ik mag al heel vaak los en dan raak ik helemaal door het dolle. Er zijn daar altijd wel andere honden om lekker mee te ravotten. Ik vind alle andere honden leuk en zij mij!

pinchosenl04Ik ben ook al naar het strand geweest, dat is echt het leukst van alles. Daar kun je blijven rennen en vooral lekker graven…

Ik heb geleerd dat ik direct moet komen als ze me roepen. Ik ga dan (meestal) netjes naast ze zitten en krijg dan iets lekkers.

Ik heb opgevangen dat ik volgende week nog veel meer spelletjes ga leren. Ik ga namelijk op een speciale cursus. Ik ben met mijn 11 maanden natuurlijk geen puppie meer, maar mijn baasjes vinden dat ik nog wel een beetje meer training kan gebruiken, want af en toe krijg ik het toch een beetje in mijn bol en ga ik er als een gek vandoor, bijvoorbeeld achter de schapen aan. Ik kan ze namelijk heel goed bij elkaar drijven, dat zit gewoon in mijn natuur… Tja, en dat is zo leuk om te doen dat ik mijn baasjes dan even niet hoor als ze me roepen. Bij de schapen moet ik voorlopig aan de lijn, dat is wel jammer.

Ook moet ik nog leren dat ik niet overal op moet kauwen. Ik heb een heleboel eigen spullen om mijn tanden in de zetten, maar kinderspeelgoed is ook heel leuk. Tja, ik ben tenslotte zelf ook nog een kind…

Al met al heb ik hier een reuze fijn hondenleven. Een warme mand, speelkameraadjes, het is gewoon te gek hier. Veel beter dan in Spanje, waar ze me als kleine jongen vonden toen ik langs de snelweg liep. Ik had toen ook nog eens een heel pijnlijk oortje, omdat daar een stokje in zat. Ze hebben me daar helemaal opgelapt en me Pincho genoemd. Dat betekent ‘stokje’ in het Spaans. Mijn baasjes vinden het wel een leuke naam en ikzelf ook.

pinchosenl05

Dit is tot nu toe mijn verhaal… Ik hoop dat nog veel meer van mijn Spaanse vrienden een fijn huis zullen vinden.

Ik ben nu reuze moe en ga nu weer even mijn mand opzoeken om een flinke ‘siësta’ te houden.

Een poot van Pincho
en de groeten van mijn baasjes
Frans, Monique, Nina en Julia
uit Zoetermeer

Share →