Pocholo
pocholosenl01a

Hoe zal ik beginnen?

Ten eerste, als opvanggezin van Resanito, ben ik zo vaak als ik kan, samen met onze dochter, aanwezig bij de aankomsten van de buitenlandse honden hier in Nederland. En zie dus heel veel lieve, mooie en dankbare honden uit Spanje aankomen in ons kikkerlandje. Zo ook op 25 juni 2006.

Het transport was goed verlopen en de honden werden uit de reisbenches gehaald om de benen te strekken. Totdat op een gegeven moment mijn naam werd geroepen en er werd gezegd dat Pocholo er bij zat. Ik dacht nog: ‘Ach dat is dat kleine zwarte ding wat al op de site stond toen hij nog in Spanje zat.’ Ik vond hem toen een grappig hondje om te zien, maar hij was wel erg klein en we hebben al twee honden van onszelf en drie was niet de bedoeling, dus alleen kijken, verder niets.

De bench ging open en daar stapte een zelfverzekerd klein zwart hondje uit de bench met pocholosenl02been kapje op i.v.m. zijn ogen, die in Spanje geopereerd waren en waaraan hij niet mocht krabben. Hij liep zeer parmantig in het rond en kon de hele wereld aan.

Toen kwam er toch wel een klein probleempje, want waar moest hij in de opvang? Omdat hij eigenlijk pas in juli zou meekomen, was er nu geen directe opvangplek voor hem geregeld. Er was wel een opvangplek bij iemand, maar die heeft katten en we wisten toen nog niet goed waarvoor hij allergisch was en daardoor zijn ogen zo langs dingen schuurde of met zijn pootjes zat te krabben in zijn ogen. Het zouden waarschijnlijk katten zijn dus die opvangplek was geen optie. Ik zat Pocholo eens te bekijken en vond het zo’n grappig mannetje en zei dus: ‘Oh, ik neem hem wel extra mee in de opvang.’

Tja en toen, toen moest ik even naar huis bellen dat er een extra hond(je) mee kwam in de opvang. Mijn man had zo iets van, zo’n klein ding oh dat is natuurlijk een klein keffertje. Maar ik kon hem ook vertellen dat hij al gereserveerd was en dus niet lang bij ons zou zitten. Toen ging hij overstag en Pocholo ging met ons mee naar huis.

Wij zijn naar huis getogen met onze eigenlijke opvanghond, en Pocholo, die een aantal medicijnen mee had gekregen uit Spanje om te zorgen dat zijn ogen goed konden helen na de operatie die hij had ondergaan. We kwamen na een lange reis bij ons binnen en aangezien het mooi weer was die zondag zat mijn man buiten. Pocholo kwam hier binnen, werd besnuffeld door onze eigen honden en liep zo door naar buiten, ging voor een tuinstoel – inclusief kussen – staan, sprong erop en ging liggen slapen alsof hij hier al jaren woonde. We keken elkaar aan en zeiden maar wijselijk niks.

Onze dochter begon al direct met haar charme offensief pocholosenl03voor Pocholo, ze wilde zo graag dat hij bleef. Maar ik bleef volhouden, ‘Nee hij is al gereserveerd en er zijn dus al nieuwe baasjes voor hem. Hij zit in de opvang bij ons en we gaan bekijken hoe het met zijn allergie hier in Nederland gaat.’ En daarbij moest ik wel om onszelf lachen, wij zijn namelijk vrij groot en dan zo’n klein hondje, alleen de combinatie al, daar moest ik erg om lachen. En we hadden altijd gezegd, na onze Jack Russel nemen we geen kleine hondjes meer. Maar ja, Pocholo was toch wel anders, werd er door mijn gezinsleden voorgehouden.

Zijn allergie ging niet echt goed over en zijn ogen bleven rood en opgezwollen. We zijn inmiddels meerdere soorten oogdruppels en zalf rijker en de dierenarts heeft Pocholo al meerdere malen gezien hiervoor. Op een gegeven moment ging het goed met zijn ogen en leek het allemaal te gaan helen en hij ging ook minder krabben. Dus het kapje mocht vaker af en hij voelde zich ook beter in zijn vel zitten. Hij draaide uitstekend mee in de roedel hier en had voor zijn gevoel zijn plekje al gevonden. Ik zag het ook wel, maar wilde er niet aan toegeven, omdat drie toch echt te veel was en Pocholo was al gereserveerd.

Er is heel veel overleg geweest tussen Jeanneke en ons over pocholosenl04ade ogen/allergie van Pocholo. En toen op een gegeven moment bleek dat hij bijna klachtenvrij was in onze omgeving, en hij zich hier zo goed aanpaste, hebben we toch maar besloten om hem hier te laten. Onze dochter was helemaal blij met haar hondenmaatje. Ik daarentegen voelde me eigenlijk nog wel bezwaard naar de mensen waarvoor hij in eerste instantie was gereserveerd, maar in het belang van de hond, hij had bijna geen klachten meer en hoefde dus geen verdere allergietesten te ondergaan of andere zwaardere medicatie te gebruiken, was het voor mij ook goed.

Ook heeft het gescheeld dat Resanito in goed contact stond met die mensen en dat er ook in goed overleg met hun tot deze beslissing is gekomen. Resanito heeft voor deze mensen haar best gedaan en heeft ook voor hun een heerlijk hondenmaatje gevonden die nu bij hen is.

Pocholo ging ook mee op vakantie en bij het huisje hadden we een stukje gras en een aantal bomen en struiken erom heen. Gelijk openbaarde het allergische probleem bij Pocholo zich weer en konden we weer aan het druppelen en het kapje moest weer op. Thuis hebben we tegels in de tuin en is er van allergie ook bijna geen sprake. Ondanks dat heeft meneer zich prima vermaakt.

Hij is ook met de kinderen naar de studio van Nickelodeon geweest voor opnamen van de aflevering die op 4 oktober is uitgezonden.

pocholosenl05aAl met al heeft Pocholo het hier prima naar de zin en is echt een deel van de roedel. Ook al wisselt die nog geregeld omdat we natuurlijk ook zijn blijven opvangen voor Resanito. Wij zeggen altijd dat onze Jack Russel de Queen is en Pocholo de King.

Pocholo gebruikt nu nog elke dag oogzalf met vitamines en een lichte antibiotica erin en ook eet hij speciaal voer. En ik moet eerlijk zeggen dat het eigenlijk heel goed gaat met zijn allergie. Er zijn natuurlijk wel dagen dat het minder gaat, bv als er gras is gemaaid in het wandelgebied. Maar we hebben het nu goed onder controle.

Pocholo is een heerlijk ventje dat zo vaak als het kan meegaat met ons bv voor in de fietsmand. Het maakt hem niet zoveel uit, als hij maar bij je kan zijn. Hij denkt echter wel dat hij het formaat van een Deense Dog heeft en daar moeten we dan wel weer om lachen.

Het is een heel verhaal geworden maar het laat maar weer eens zien dat sommige dingen gebeuren omdat het zo heeft moeten zijn.

Share →