Sinto
sintosp02

Sinto is mijn naam. Op zondag 30 april mocht ik mee in de auto naar het westen van het land met mijn nieuwe baas en bazin. Thuisgekomen rook ik ‘hond’, liep door de kamer en zette meteen mijn sporen uit tegen de vleugel en de tafelpoot. Liep naar boven naar de badkamer en deed daar ook mijn best. ‘Foei!’, zeiden ze. Maar een hond zag ik niet. Een mand voor mij: niet te bekennen. Wel oude etensbakken, vast van die hond. Een kleedje hadden ze wel voor me; daar ging ik braaf op liggen. Ze bekeken mij en zagen dat ik te grote oren heb, een keeshondstaart en een onderbeet. Ze vonden me leuk en parmantig – wisten nog niet hoe lief ik was.

De volgende dag wandelen door het bos. Ze kwamen sintos020304mensen tegen en zeiden: ‘Dit is Sinto. Mix is dood. Hij is 18½ geworden en in 3 uur was hij dood. Jammer!’ Dus geen hond in huis; ik ben de plaatsvervanger en zal ook wel zo oud worden.

Tennisballen hadden ze wel. We speelden een paar keer per dag. ’s Avonds op mijn kleedje als er iemand langskwam, blafte ik te lang. Dat mocht ook al niet!

Een paar dagen later maakten we een lange wandeling … naar de winkel. En ja hoor, een mand in de kleur van mijn vlekken (bruin-oranjerood). Thuisgekomen heerlijk de mand in en ik kreunde van genot.

Voor het huis is een vijver met ganzen en ja, die moeten van mij steeds het water in. Ik probeer langs benen naar buiten te glippen, wat vaak lukt. Ik ging zelfs een keer het water in!

Ze borstelde mij. Ik klapte vaak met mijn oren. Naar de dokter moest ik. Ik kreeg antibiotica en daarvan kreeg ik huidinfectie. Weer naar de dokter, nu kreeg ik een zalfje. Toen alles weer mooi was, moest ik naar de kapper voor mijn haren. Ze noemde mij een Kuifje-hond. Koooouuuud had ik ‘t!!!

Het is heel gezellig hier en na het eten krijg ik altijd het laatste hapje – wat ik moet zoeken in mijn bak – maar het is wel smullen!

De baas kijkt TV en ik mag dan op de bank naast hem liggen.

Toch, af en toe, liet ik nog even sporen na in huis. Ze waren dan boos of zeiden niks en kwamen weer met een emmertje met sop.

Heerlijk rustig was het hier, totdat op een ochtend … de bel ging en er allerlei benen binnen kwamen wandelen en een baby in een mandje. Daar heb ik niks aan, dacht ik. Maar er was een meisje, Cornelie, dat was leuk. Ze had een tennisbal meegenomen, dus we waren meteen goede maatjes. Ze zouden 7 weken blijven.

sintos0405

 

- wordt vervolgd –

 

Share →