Tona

tonasp

Al jaren dacht ik na over het nemen van een hond. Het beeld wat ik ervan had, was dat ik op zoek was naar niet alleen een hond, maar vooral ook een maatje. Een soort van verlengstuk van mezelf.

Toen ik uiteindelijk de beslissing had genomen attendeerde een collega van mij me op Resanito. Mijn oog viel gelijk op de foto van Tona. Op de foto stond ze met een wantrouwende blik en de staart tussen de poten, wat door haar achterpoten heen gezakt. Ik was meteen verkocht.

Na een afspraak gemaakt te hebben met Jeanneke, reisde ik vanuit het hoge noorden van Nederland naar het zuiden waar ik zeer hartelijk ontvangen werd door Jeanneke. Tona, te midden van 7 andere honden, zag ik amper. Alleen haar neus verscheen even om de hoek van de deur en ieder aanstalten dat ik maakte tot toenadering, werkte averechts en mevrouw Tona vertrok weer naar veiliger oorden ergens in de gang. Dat ze veel had meegemaakt was aan alles af te lezen, deze hond vertrouwde niemand. Veilig voelde ze zich tussen de andere honden, ook al was ze als laatste gekomen en stond ze onder aan in de rang.

Maar ik kwam voor haar en dus werd er een poging gedaan om even een korte wandeling met haar te maken. Gedwee liet ze een lijn vastmaken, en liep ze met me mee naar buiten. Ik liep een klein rondje en Tona liep mee, ze was erg onderdanig en trok absoluut niet aan de lijn.

tona01

Na een half uur kwam ik weer bij het huis van Jeanneke. Zij vroeg me hoe het ging en of ik misschien even een broodje mee wilde eten omdat de reis naar huis zo lang was. Blijkbaar had Tona toch wat vertrouwen in me, want ze ging onder de tafel bij mijn stoel liggen. Toen ik net een eerste hap in mijn tosti wilde nemen, kwam één van Jeanneke’s eigen honden even polshoogte bij me nemen en wilde duidelijk geaaid worden. Op het moment dat ik mijn hand uitsteek om te aaien, klinkt er een diepe grom onder de tafel vandaan. Tona was het niet met deze actie eens, de oudere grotere hond mocht niet bij mij komen, ik was van haar! Jeanneke was perplex, en ook ik moest even slikken. Tona zou de oudste en hoogste in rang wel even vertellen hoe het zat. Het was duidelijk, deze schat, inclusief haar beschadigingen, ging met mij mee naar huis. En zo geschiedde dat ze 3 uur lang achter in mijn auto lag, met haar neus tussen de voorste stoelen en met mij aan het stuur.

Veel mensen vragen me wat voor ras het is omdat ze er zo lief uitziet, en dan verwijs ik altijd maar weer naar jullie website. Het gaat echt heel goed met haar. Ik heb een superoppas aan mijn buren. Dat wil zeggen dat To en ik dagelijks eerst een heerlijk stuk gaan fietsen naar de dijk. Als mevrouw daarna is neergeploft in haar mand ga ik aan het werk. Tegen de middag halen mijn buren haar op en nemen haar weer mee voor een lekkere wandeling. Mijn buren hebben altijd honden gehad maar helaas is hun hond van ouderdom overleden. Nu willen ze met hun kleine kinderen nu geen pup om op te voeden, maar de kinderen wel op laten groeien met een hond. Dus gaat To daar heerlijk heen en als Rens van 2 jaar voor ridder speelt is Tona het paard. Om de andere dag passen mijn andere buren op en dat gaat ook zo goed. Mijn andere buurjongen van 8 vertelt aan iedereen die het maar wil horen dat als hij later groot is hij ook een hond net als Tona wil.

Tona is echt een maatje geworden, ik neem haar werkelijk overal mee naartoe. Boodschappen doen, op visite, naar het café of restaurant, mevrouw vleit zich dan onder tafel en als ze dan ook nog een kluifje heeft hoor je haar de hele avond niet weer. Met mijn katten samen gaat het ook super. Poes Sofie wil graag vriendjes worden en samen in het mandje slapen met To maar To gaat nog wel eens per ongeluk bijna op Sofie liggen en dat vindt de poes iets minder leuk. De cursus ging vloeiend en ze is heel leergierig. Volgend jaar maart ga ik een vervolgcursus doen met haar.

tona02

To is ook echt een knuffel geworden, ze kruipt het liefst in je en vindt echt alles lekker als je maar aait. Drammen doet ze niet, als je haar even zegt dat het nu even klaar is gaat ze zonder mopperen in de mand liggen. Ze laat je ook graag weten dat ze je lief vindt, zomaar even een lik en een lieve blik. Wij zeggen wel dat ze nog iedere dag lijkt te denken  ‘Goh, mensen zijn dus best wel heel erg ok’. Kortom, echt een wereldhond.

Het logeren bij een collega tijdens mijn vakantie ging ook super, en op de dag dat ik haar weer op zou halen kreeg ik een smsje van het logeeradres dat ze helaas niet thuis waren en dat ik haar maar een maand later op moest komen halen. Ook zij waren als ‘besmet’ door de liefde voor zo’n schat van een hond.

Mensen die haar in het begin gezien hebben zouden haar niet meer herkennen. Alleen uiterlijk is ze nog hetzelfde, maar de verlegen onderdanige hond is een nog grotere schat dan ik me had kunnen voorstellen. Ze is tevreden en een allemansvriend en knuffelkont geworden. Maar boven alles is ze mijn maatje geworden en zoals ze nu is, had ik echt nooit durven dromen, het is echt een droomhond.

Marrije

Share →