Tootsie – nu Fleur(tje)
tootsiesp

Op 14 januari is Fleurtje alweer een half jaar bij ons en zo langzamerhand heeft ze haar draai gevonden. Ze is een echt knuffelhondje geworden, terwijl ze in het begin een beetje afstandelijk was. Gelukkig hadden we het advies gekregen om haar in haar waarde te laten en zo konden we rustig aan elkaar wennen. Met Bello, onze 12-jarige Appenzeller, klikte het verder goed. Bello was blij dat hij niet meer alleen was nadat onze Labrador Gover overleden was.

Spelen wilde Fleur in het begin helemaal niet, pas na een maand of drie is ze met Bello gaan spelen. Iedere dag hebben ze samen een soort speelkwartiertje en beiden genieten echt van hun schijngevecht. Balletjes of iets anders gooien, daar vindt ze niets aan. Wel vindt ze het leuk om te kijken wanneer we met Bello balletje gooien, maar dat kan ook zijn omdat ze weet dat er daarna iets lekkers wordt gegeten!

fleurs01 fleurs06

Een paar weken geleden heeft ze nog een soort ‘pubergedrag’ vertoond, ineens mocht ik haar kluifje niet meer afpakken en gromde ze naar mij en Bello. Er werd ons verteld dat dit betekende dat ze zich veilig begon te voelen en na een kleine week was ze weer gewoon zichzelf. Wel is haar mandje haar veilige haven, wanneer ze daarin ligt pakken we niets van haar af (wel als ze er niet meer inligt, want anders is het een verzamelplaats van botten en speelgoed, ook de botten van Bello pikt ze in).

Na een paar maanden durfden we Fleur pas af en toe zonder riem te laten lopen. Eerst bleef ze netjes in de buurt en kwam ze meteen wanneer je haar riep. Tot het jachtseizoen begon, want wanneer ze schoten hoort in het bos dan wordt ze helemaal wild van opwinding. Ze begint te piepen en te blaffen, ze is waarschijnlijk echt wel als jachthond gebruikt. Ze ruikt herten op mijlen afstand en is dan bijna niet te houden als ze ze ziet, zo’n klein hondje dat zoveel kracht heeft! De eerste keer dat ze er vandoor ging schrok ik natuurlijk geweldig, maar ik wist wel dat ze terug zou komen en gelukkig was dat na een kwartiertje ook zo. Sindsdien laten we haar pas los lopen wanneer we zeker weten dat ze geen herten geroken heeft.

fleurs02 fleurs05

Ook heeft onze Fleur eens 68 schapen bijeen gedreven, volgens de boer moet ze dat ook geleerd hebben want ze dreef ze keurig naar hem toe. Niet dat hij daarom gevraagd had…gelukkig was hij niet boos. Wij waren helemaal verbaasd over onze Fleur.

Fleur en Bello slapen samen beneden op de bank op een dekentje. ’s Ochtends krijgen ze ontbijt van Bob en dan rent Fleur naar boven en springt bij mij op bed en dan knuffelen we even een half uurtje. Vaak zucht ze van genoegen en ze kruipt dan helemaal in mijn armen.

fleurs04 fleurs08

Wandelen vindt ze fantastisch en als we de riemen pakken, danst ze op twee pootjes om je heen. Ze blaft niet zo heel veel, vaak zitten zij en Bello op de bank naar buiten te kijken en Bello blaft dan wanneer hij iemand ziet en Fleur doet heel soms mee maar houdt meteen op wanneer je ‘foei’ zegt. Ze luistert op zich wel naar ons, maar alleen als je streng spreekt. In het begin kroop ze helemaal in elkaar als je ‘nee’ zei en dan draaide ze meteen op haar ruggetje. Dat doet ze nu niet meer, maar ze is wel onderdanig gebleven.

Eergisteren kreeg ze een schok van het schrikdraad en daar schrok ze zo enorm van dat ze in één ruk naar huis is gerend (toch een paar kilometer). Ze beschouwt ons huis nu kennelijk toch als veilige haven.

fleurs03 fleurs07

We hebben het idee dat Fleur nog steeds bezig is meer ‘zichzelf’ te worden en het is een lust om te zien hoe vrolijk ze is en hoe fijn ze het heeft met Bello. We zijn heel erg blij dat ze in ons leven is gekomen en dat wij haar een gouden mandje mogen geven!

Bob, Thessa en Bello (en in ons hart nog: Gover, Skippy en Piety)

Share →