Yeti – nu Bowie
Yetihome


Waar het eindigt en waar het begint

29 november 2006 
8.00 uur
Één van onze twee honden wordt vandaag gesteriliseerd. Het is ons gelukt haar nuchter te houden. In de auto hangt ze gezellig over mijn armleuning tussen de voorstoelen. Samen koetelen we onderweg naar de dierenarts. Op het moment dat zij door de deur meegenomen wordt, heb ik het onbestemde gevoel dat ik haar nooit meer terug zie. Stomme tut denk ik en dwing mijzelf om weg te lopen. Ik ga naar school.

13.00 uur
Dit is ongeveer de tijd dat we kunnen bellen, om te horen hoe het met haar gaat. Ik heb pauze en probeer mijn man te bellen. Ik krijg geen gehoor en wordt onrustig. In mijn ooghoeken zie ik mijn man aan komen lopen. Ik weet het meteen, vandaag is er een engeltje in een wit vachtje bijgekomen. Ons verdriet is immens.

rayo2imkopie lunaverdrietkopie

30 november 
Een beetje verloren en vol verdriet zitten we aan de avondborrel. Luna, onze andere hond, ligt met een matte uitdrukking op haar snoetje wat apathisch voor zich uit te kijken. Haar kindje is niet meer. Meteen besluiten we naar een andere hond uit te kijken. Deze mag in geen geval op ons kleine meisje lijken.

Op internet zien we allerlei leuke honden langskomen. De één met een nog zieliger verhaal dan de ander. Dan zien we Yeti en het is liefde op het eerste gezicht. Een leuke kop en een simpel verhaal. Wel weer een kleintje en met een wit vachtje maar met een uitstraling! Ik bel op en krijg het antwoordapparaat. De volgende dag krijg ik een telefoontje en we maken een afspraak.

2 december
2 x 195 km rijden om kennis te maken met Yeti. Door de deur zien we verschillende honden naar buiten kijken. Één van hen kijkt ons aan met één blauw en één bruin oog, da’s Yeti dus. Stokdoof en zoals later blijkt, een rond ruggetje met een wat slepende gang. Je vraagt je wel af welk verhaal hier achter steekt. Kunnen we dit aan? Eenmaal binnen blijkt het meteen te klikken tussen ons. Yeti windt er geen doekjes om, hij vindt ons aardig. Wij zijn meer dan gecharmeerd van hem, alleen Luna is als enige gereserveerd. Na een tijdje gaat ze toch wat avances maken en daagt Yeti voorzichtig uit. Dit doet ons besluiten dat Yeti welkom is in ons gezin. Gelukkig is Sandra van het opvanghuis het met ons eens. Na een telefoontje maken we een afspraak en halen Yeti op.

3 december
Vol zijn we er van. Joop vindt het fijn, eindelijk weer een kerel erbij. Een beetje stoere hond kan hij goed gebruiken na zoveel dames offensief. We willen graag iets persoonlijks geven aan Yeti. Omdat hij doof is en daar dus geen last van heeft, besluiten we hem een andere naam te geven. Yeti past best bij hem, maar we besluiten hem Bowie te noemen. Naar David Bowie, die net zulke mooie en verschillende kleur ogen heeft. Het kan maar geen maandag worden.

4 december

Joop besluit zijn afspraak met de oogarts (hoe kan het anders) af te zeggen en ik neem een vrije middag. Onze oudste zoon die geïnteresseerd is in aquaria gaat met ons mee. We gaan Bowie ophalen. Opnieuw die lange weg maar met plezier.

We wonen op een flat, 14 hoog. Bowie loopt met ons mee alsof hij hier al jaren woont. -Alleen al die vreemde mensen in de hal, wat doen die toch in zijn huis.- Eenmaal binnen blijkt Bowie duidelijk een alfamannetje te zijn. Wanneer ik achter de computer duik, begint hij mij heel macho duidelijk te maken dat hij hier niet van gediend is. Helaas voor hem ben ik een macho alfavrouwtje. Ik druk hem tegen de grond en houd hem daar een tijdje. Het ‘probleem’ lijkt verholpen. Later op de middag herhaalt dit ritueel zich. Ik wil gaan lezen en Bowie eist aandacht. Weer in de clinch met elkaar. Een krachtmeting van 10 minuten en ruim een uur lang negeren is Bowie zelfs teveel. Hij onderwerpt zich aan me en accepteert mijn leiding van onze roedel. Pfft.

Omdat Bowie doof is, communiceren we letterlijk met handen en voeten. Gebarentaal in Honds en stampen in Spaans (trillingen via de grond)  gaat ook ons prima af. Bo snapt dingen snel. Buiten loopt hij al snel los met ons mee. Hij houdt ons voortdurend in de gaten en reageert meteen. Als je niet beter weet, lijkt het alsof hij alles hoort, zo scherp is hij.

bowieenguus bowieenlunakopie

Het gaat heel goed met Bowie. Het is een echte doerak maar zo lief. Hij ontwikkeld zich steeds meer als een charmante dondersteen en is al bekend en bemind in de hele buurt. Hij heeft wel duidelijke voorkeur en afkeur voor bepaalde mensen. Tot ons plezier laat hij dat meteen weten (voor mij een gratis assertiviteitstraining.) Iedere dag leert hij weer dingen bij. Zo vind hij spiegels vooral heel interessant en mag hij graag een beetje tv kijken. Ook spelen doet hij graag en veel. We moeten Luna (toch al wat op leeftijd en altijd al een nuftig typje geweest) op z’n tijd echt ontzetten.

Bowie heeft Joop als favoriete maatje geadopteerd. Guus -onze dementerende kater- heeft Bowie als kacheltje gevonden. Luna loopt Bowie achterna ipv andersom. Ze is wat onderdanig en ziet Bowie echt als haar beschermheer. En onze andere twee katers hebben nog een beetje een kater, maar komen wel steeds meer tevoorschijn. Er wordt al niet meer geblazen, dus gaat goed. Als onze zoons thuiskomen, is Bo helemaal door het dolle. Het is een echte mannenhond, en met de jongens kan hij lekker raggen. En Martha is nog steeds heel verliefd op hem.

bowieenjoop bowiekerstengelkopie

Nog een heel leuk verhaaltje dat ik jullie toch niet wil onthouden. Bowie heeft nu ook geleerd dat zelfs hij niet over een sloot met eendenkroos kan lopen. Hij stapte er op en…..zakte heel langzaam de prut in. Toen we hem op de kant haalde, was ie helemaal zwart op het bovenkantje van zijn hoofd na. En boos dat ie was, voornamelijk op zijn eigen staartje. We hebben zo gelachen, jammer dat ik geen camera mee had. Douchen vind Bo heerlijk. Hij stapt vaak spontaan mee onder de douche en nu werd ie zelfs ingezeept en daarna in een grote handdoek opgewreven. Whoewhoeheerlijk. Zo was het leed al weer snel vergeten.

Welkom Bowie!

Share →